بیاد زادگاه 

از فراق زادگاه چون صیف سوزان سوختم

یا چو بلع سرد زکولاک زمستــان سوختم 

یاد اوگه روبه جانم گه بجسم وگه به روح

چو آتش بس سوز سوزان کزریشه سوزان سوختم 

داغ پنهانی که کزاو دارم بـــــــــدل

از همــان پنهانگاه ز آلام پنهان سوختم  

آنکه دور اززادگاه ست آرید تــا بینم اورا

چونــکه مانند او از کوی هجران سوختم 

خلوتم هــــــــرجا که گویی با من واو

درپیش مجنون لیلی جوی حرمان سوختم 

در سرای کوی یادش اشک دارم سوزناک

زاشک زار شوم شورگونه سوزان سوختم 

گر به ظاهر دارم خویش لیک غم چون آتشی

سوخت سختم استخوان ولانه آسان سوختم

کس نداند از درونـــــم داغ آتش بار را

جز کسی که او چومن یا اینکه من چوآن سوختم 

حال که پیرم من نمی بینم چوپیش کوهســــاراو

  وز عدم آن همسالها وهـم زبانان سوختم

 زادگاها زادگاهـــــــا زادگاه ای زادگاه

 گو چه کردی کز تو من تاجوهر جان سوختم 

 مرچو طفلم مــن تو مادربازگو ای زادگاه

کاین چنین از دوریت بی شیروپستان سوختم 

هرکه را دردیست که ســــــوزد ولــی

 کز فراق زادگاه چون رنج در جان سوختم

لب ببند ای منجزی جز شکر دیگر دم نزن

   تونگو بی امـر حق گو گاه زهجران سوختم

شکر خالق کن در این ایام ورنگ خلق گیر

بعد ازاین دم بندنگو بی میل یزدان سوختم



موضوع مطلب :