سه‌شنبه ٢۳ آبان ۱۳۸٥ :: ۱٠:٠٥ ‎ب.ظ ::  نويسنده : علیداد مردانی نژاد

 

                                            گفتم بچشم

ازغشاء آمد ندا گفت هرچه گویم کن زبر گفتم بچشم                          پیشه کن صبر از خدا گربرتوشدنی برجگرگفتم بچشم

گفت ببنـد ره برجحولت درعماد نفس خـود                               چشـم پـوش ازجورواشراروشرر گفتم بچشم

گفت در دنیـای هستی امر نفس اجرا نکـن                                زین طریق از روز محشر کن حذرگفتم بچشم

گفت بـا نیکـان باید از بدان دوری بجـوی                                  تـا مبـادا در جهنـم افتـی بسـر گفتم بچشم

گفت ایتام و فقیر و مستمندان کـن طعــام                                 کانـدر آن خیـر آیـدت روز دیگر گفتم بچشم

گفت گرکـاری کنی درنیک کوش ای پســر                               که امـر شیطانی کند خاکت بسر گفتم بچشم

گفت در هـرلیـل از ذکـر حـق غـافل مشـو                                تا ز ایــن ره روزیـت آیـد بـدر گفتم بچشم

گفت بـیمـاری کـه بینی در مـکان بستـری                                 گر عیادت زو کنی نزد خدا بیشتر گفتم بچشم

گفت با اهل خرد در هر سفر همگام بــاش                                هـرچـه گوینـدت شنو دارد اثر گفتم بچشم

گفت از غیبت گریـز هـرکه غیبت کـرد نزدتو                           هم زبانت بند هم کـن گوش کر گفتم بچشم

گفت از مال دیگر من غیر حق کـن اجتناب                             چون شود دردی گران روز دیـگرگفت بچشم

گفت ببند چشمت زنامحرم مدام درعمر خویش                          گرنبنـدی کـور گردد چشـم سر گفتم بچشم

گفت از مسکین ومحتـاج سـرای اهـل خود                              واجب است هر یوم ازایشان خبرگفتم بچشم

گفت خاک ازچهرمظلومان شوی ومضطـران                            گرکه آبت نیست بشو ازاشک ترگفتم بچشم

گفت با درویش و صوفی خـو کن درخانقـاه                            نیمه لیل و روز ذکرگویان تا سحرگفتم بچشم

گفت کـرسی زن بـکـوخ زاهـدان رازشـب                              تا بـدهر گردد کلامت چون گهر گفتم بچشم

گفت از اطـراف عـاصی دور شـو ای باخـرد                          بـاش بـا حـق تا رهایی از خطرگفتم بچشم

گفت بلبل وار بـایــد نغمـه زد درگل ســرا                            نـغمـه خـیرات زن زآن رهـگذرگفتم بچشم

گفت از همسـایـه آزاری مـدام پـرهیز کن                              تاکه در هنگام مرگ دردنگیردمحتضرگفتم بچشم

گفت هرروزت نفس هر چندشمارش شکرکن                   چون زهرشکرباز قفل ازسخت درگفتم بچشم

 

گفت بگو برمنجزی هـرجـا بود نیکو عمل نیکو عمل

چونکه از نیکی رسد مزدی نکو از دادگر گفتم بچشم

1- صوفی : گروهی از درویشان ریاضت کش 2-خانقاه : محل اجتما درویشان 3- عاصی :گنه کار 4-محتضر: هنگام جان دادن انسان            شعر از استاد عارف جلیل القدر عبد الرسول منجزی



موضوع مطلب :