جمعه ٢٠ بهمن ۱۳۸٥ :: ٥:۱٢ ‎ب.ظ ::  نويسنده : علیداد مردانی نژاد

بلبل وگل

 

گفت بلبل به گل از نغمه من روی توخوش         ز نـــــــوای سحرم غنچه ابـروی تـو خوش

زیـب سیمــــــا سیـران گر بتمـاشای تو اند         همه از حنجره ام ره شد ارسوی تو خوش

اثـر یـمــــــن دو گامـم کـه نـهم بر سر تو           اثــر ی مانده اگر آن سرو آن موی تو خوش

گرد بـالم کـه ز کوهسار صفا حمل شدی       تـوتیـا وار کنــــــــــد صورت نیکو ی تو خوش

هـر زمـانی کــه بسـوی تـو نباشد گذرم        نبــــــود روی نـه ابرو نه سرو موی تو خوش

گر بظــــاهـر خـوری ازآب حیـات یم دهر         لیک بی نغمه من کی گل خوش روی توخوش

ز نـخســــــت بـاز بـگویـم بـگواه دیـگران          تـرنم بــــــود زمــــن ار چمن وجوی تو خوش

گر فراموش نـکنی غنچه تـو بی روح من     چون سبویی زعـدم می که ز محتوی توخوش

ار تـورا هسـت خـریـدار مـرا نیـز دو چند        چـــــــــــو زر ار که بکنم ره به ترازوی تو خوش

تـو بـه میـز سفرایی مـو قـلنـدربـه سرا        گر ترنم نه زمــــــن کی به سفیر روی توخوش

ختـن وعبـهر وعـنبر کـه جهـانند ز عطر        در قبال سه وصوف کی بکسان بوی توخوش

سبزسروی که به اوج رفت گرش سایه       بتو داده از نغمه من نی که دلش سوی توخوش

منجزی گفـت بـه بـلبـل ز خـداییـد تـو وگل    بی خدا نی گل رنگین خوش ونی روی توخوش



موضوع مطلب :